Za većinu filmova važi pravilo pisati i pričati puštajući da prenoće i onda kada se slegnu utisci ali ne i za ‘1917’. Zato ovo pišem iz tople sobe i vruće glave.

Žargonski rečeno film je snimljen iz duška, na eks. Živa kamera koja prati dvojicu britanskih vojnika Skofilda (George MacKay) i Blejka (Dean Charles Chapman) koji dobijaju zadatak da prenesu poruku sa jedne teritorije na drugu za obustavu napada koji vodi destrukciji i velikoj pogibiji vodu koji broji 1 600 vojnika.

Želja Blejka za životom starijeg brata koji se nalazi u tom vodu i obustavi napada čini da krene istog momenta od primanja pisma. I taman kada pomislite da će on nositi film krene obrt i njegova smrt bude početak ljudskosti, čojstva i junaštva njegovog saborca Skofilda kojeg je Blejk prethodno spasio u napuštenim nemačkim tunelima.
Trulež obostranih leševa kojima se hrane pacovi, vrane i lešinari ne prestaje od početka do kraja čine da se i gledaocu gnuša.

Nakon prelaska mosta blagi presek se pravi gubljenjem svesti Skofilda pri sceni razmene vatre sa nemačkim vojnikom koji puca sa prozora. Da bi nakon toga počela maestralna igra svetlima i još maestralnija fotografija. Sa upadanjem u podrum i sretanjem sa nepoznatom ženom koja njivi devojčicu kojoj nije majka Sam Mendez šalje jaku poruku. Svetla malog srušenog naselja ili dela gradića koji gori. Nešto što se moglo videti samo kod Kjubrika. A kad smo kod Kjubrika za ovaj film se može reći da se scenarijom nije reklo ništa koliko se reklo fotografijom tj kamerom i dobrom muzičkom pozadinom.

Nemci predstavljeni po onoj narodnoj ,,Kada mene nema nemoj sunce da greje” rušeći sve pri svom povlačenju. I onda kada pomislite da je sve o ratu rečeno, da su sve patnje na platnu već predstavljene pojavi se ovaj film i potpuno vas razuveri. Pogotovo kada je reč o događaju iz Prvog svetskog rata.