Foto: Mufid Dado Cirikoviç

Povodom 120 godina od smrti Hafiza Saliha Gaševića, u subotu 16. februara 2019. godine u prostorijama hotela Franca u Bijelom Polju pod pokroviteljstvom IZ Crne Gore (MIZ Bijelo Polje), MASATa (Montenegro Asocijacija Alumnija Turaka) te RTCG (radio i televizija Crna Gora) je održana tribina i prikazan dokumentarac.

O rahmetli Hafizu govorili su Hafiz Sulejman Bugari, Enis ef. Burdžović, novinarka i urednica RTCG Emina Hodžić-Knežević takođe i autorka dokumetarca a svojim ilahijama i kasidama noć je uljepšao hor medrese Mehmed Fatih-Rožaje.

Prepuna sala hotela Franca je u subotu veče bila mjesto sjećanja na rahmetli hafiza Gaševića koji je ostavio značajan trag u obrazovanju Bošnjačkih muslimana Balkana a jedno djelo po kojem se najviše spominje rahmetli hafiz je to da je prepjevao Mevlud poznatog turskog pjesnika Sulejmana Čelebije naslovljenog “Vesiletun nedžat“. Autorka dokumentarca Emina Hodžić-Knežević navodi da “sagovornici tridesetpetominutne emisije su pokazali na koji način sačuvati identitet muslimanskog naroda na ovim prostorima.” Ona takođe navodi da joj je bio izazov raditi na ovoj emisiji, koja, kako je dodala, ima jako mnogo materijala da se uradi, što će u narednom periodu i najaviti.”

Počasni gost tribine je bio Hafiz Sulejman Bugari koji je u svome govoru slušaocima tribine obratio pažnju na važnost njegovanja kulturne baštine jednog naroda, važnosti prevoda mevluda te razlike između pokornosti prakse i sljedbenosti iste Božijeg Poslanika Muhameda a.s.. Želimo vas podsjetiti da je Hafiz Bugari profesor tefsira i autor više knjiga. Od 2016. godine službuje u Islamskoj zajednici u Crnoj Gori, gdje je radi kao savjetnik reisa Rifata Fejzića za davu (misionarstvo). Prije dolaska u Crnu Goru, Hafiz Bugari je živio u Bosni i Hercegovini, gdje je radio kao imam Bijele džamije na Vratniku te je također poznat po tome što je ispred Rijaseta islamske zajednice u BiH, vršio dužnost koordinatora svih centara za borbu protiv ovisnosti od droga.

NPO

Ko je bio hafiz Salih Gašević? (Izvor: avlija.me)

Tačna godina rođenja hafiza Saliha je sporna, ali se najčešće navodi da je Gašević rođen u Nikšiću 1851. godine (1268. po hidzri) gdje je završio mekteb i ruždiju, zatim odlazi u Istanbul radi daljeg školovanja. Po završetku školovanja u Istanbulu, vraća se u svoj rodni grad Nikšić, gdje je jedno vrijeme radio na poslovima malmudira-gradskog finansijskog upravitelja, zašta je primao platu od 665 groša. Važio je za uglednu ličnost u gradu s obzirom na visoko obrazovanje koje je posjedovao. Bio je veoma produktivan prepisivač knjiga na orijentalnim jezicima pokazujući time veoma raskošan talenat. U kolekcijama rukopisa na Balkanu sačuvalo se više njegovih prepisa. O ovim rukopisima je pisao dr. Mehmed Ždralović (Prepisivači djela u arabičkim rukopisima, Sarajevo 1988. II-str. 232). Iz dokumenata se vidi da je bio vrstan poznavalac orijentalnih jezika: turskog, arapskog i persijskog. Maternji mu je jezik bosanski a poznavao je i albanski jezik. Prema Šobajiću[11], Gaševići su bili brojno i ugledno bratstvo. On sudjeluje i u poslanstvu istaknutih Nikšićana koje je bilo upućeno crnogorskom knjazu radi pregovora oko Nikšića.

Hafiz Salih napušta Nikšić 1876. godine i odlazi u Ljumu, (Ljuma-srez u Prizrenskom sandžaku, današnja Albanija, na jugozapadu masiva planine Šare, gdje izvjestan broj stanovnika tog mjesta i danas govori bosanski) gdje je postavljen za kajmekama (sreskog načelnika). Po napuštanju Ljume 1887. godine, premješten je za kajmekama u Šahovićima (sada Tomaševo) koje je tada bilo sjedište donjokolašinske kaze (sreza). U tom mjestu, kao kolašinski kajmekam preveo je, na molbu domaćeg bonjačkog življa, i prepjevao Mevlud ponatog turskog pjesnika Sulejmana Čelebije (Bruslije) naslovljenog „Vesiletun nedžat“, a koji je ispjevan i pisan u Bursi 712. godine po hidžri (1312.) (Sulejman Čelebija je preselio na Ahiret 732. h. godine, odnosno 1333. i pokopan u Bursi.) Mnogi su pokušali Sulejman Čelebijin mevlud prevesti, ili samostalno spjevati. Nikome to nije pošlo za rukom kao hafizu Salihu Gaševiću, što potvrđuje i činjenica da je ovaj mevlud doživio preko trideset izdanja, kao i to da se najviše uči u Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini, Sandžaku, i u dijaspori, gdje žive Bošnjaci. On u Predgovoru svog prvog izdanja kaže da je pisan na molbu uglednih kolašinskih prviša-građana.

 

 

 

 

Author: Lena Demirovic

OSTAVITI ODGOVOR